Matatagal tagal din pala ako hindi nagblo2g. Paano kasi halfday lang lagi at mejo bucy ako sa trabaho. Kainis nga e, muntik na ako mag overtime ng 2 araw dahil sa isang project. Actually malaking project sya, pero hindi matuloy tuloy ung pag gawa namin dahil urong sulong tong boss ko na walang ginawa kungdi magbasa ng dyaryo at maki chika sa ibang departamento. Palibhasa e, matagal n sya dto at pinag kakatiwalaan ng may ari ng company na pinapasokan ko kaya un.. Buti na lang at nakasulat ako ngayon. Kakatapos ko lang kasi dun sa isang project. 

******

Maliit nga talaga ang mundo.    I never thought na kahit dito sa Dubai ay makikita ko ang mga long lost friends ko! I was able to meet my friends from college. After graduation kasi, kahit paano e nag kanya kanya kasi  kami. Syempre we tend to see the real world  ika nga, and nawala ung communication. Good thing that nakarecieve ako ng chain letter saying that meron daw reunion. Mejo nagulat nga ako e dahil kasi reunion?  It means marami pala kami mga taga IARFA dito sa Dubai? IARFA by the way is the initial of our institute sa aking university.  At first e parang nag dadalawang isip ako na pumunta pero buti nalang nakapunta ako. When I got there I saw old batch and some of my batchmates as well. It was a fun night that we have! never ending chickahan, kulitan, asaran, while eating our dinner. It’s nice to reminisce pala talaga the good old days in  college…    But not that too old.    Some do change, others are still the same. And as for me, I guess I’ve change a bit. No, improve that’s  the proper word to describe. I’d rather improve myself  up than totally change.

******

Naku, alam ko nagtatampo ang aking mahal. Paano kasi, hindi ko siya kinukulit gaano e. Dahil bucy nga sa trabaho.  Pero sana kahit paano maintindihan niya ako. Promise talaga at bibigyan din kita ng panahon. Malamang this month gagamitin kita. :)  Sorry talaga, dahil dyan, bibigyan kita ng name para kahit paano hindi ka tampo.  Your name will be budoi.  Wag kana umawat at yan ang naipangalan ko. Eto kasi ang unang pumasok sa utak ko e. Budoi by the way is my buddy camera. Budoi… parang baduy … lol!  

******

I never met a person who never loves music.  Hindi ba parang napaka boring ang buhay kung walang music?  Have you find yourself in a LSS? ( last song syndrome) yung bang huling kanta na narinig mo na naregister sa utak mo? at u never notice na bigla mo na lang sya nahu2m o nakakanta? na ay ewan ko kung hanggang kelan matatapos o magsasawa ka? ( nakow tinagalog ko lang… eto nanaman ako, obvious nmn kung ano sinasabi ko)  Or singing the song on your mind? Cguro gets ninyo ako. I love music. Sa sobrang love ko sa music parang kulang ang araw ko if i never hear any song. Sometimes i appreciate yung melody,but most of the times i appreciate the words or the meaning of the song. Sa ngayon I listen to the song of Corinne Bailey Rae. Check it out.  

 

ramadan

Okay din pala pag nasa ibang bansa ka, kasi marami kang experiences o kultura, tradisyon na malalaman sa bansang pupuntahan mo. Paano kasi, Ramadan ngayon. First time ko lang mararanasan ang tinatawag na Ramadan dito sa Dubai. Ano nga ba ang Ramadan? Kanina ko pa nasusulat ang salitang ito, pero sa ibang mga lahi lalo na kung Muslim ka, ay hindi lang ito basta salita lamang.  Base sa pag tatanong ko, sa mga ka opisana kong pinoy na matagal narin dito sa Dubai, ang Ramadan ay isang tradisyon na gingawa nila kada taon,  eto ung tinatwag bang ” cleansing” o “fasting” nila… Kung baga sa atin, parang Holy Week. Ito ung panahon na bumabalik tanaw sila sa pag fafast ni Cristo..

At dahil isa ito sa importanteng tradisyon na kanilang ginagawa, maraming mga bawal o prohibited na gawin pag Ramadan. Una, talagang bawal ang kumain mula umaga hangang alas singko ng hapon, pero simula ng ala sais ng gabi ay pwede ng kumain. Dito sa opisina, syempre ay bawal silang kumain. Pero kami ditong mga Pinoy, ay pwede naman, basta wag ka nga lang mag papakita sa kanila. Syempre out of respect narin sa kanila. Dahil sa kanila nga ay haram iyon.  Ang haram ay isang arabic na salita meaning: masama o hindi magandang gawin. Maganda din pag Ramadan dahil halfday lang ang pasok ng mga opisina. Mula 8am hanggang 2pm lamang. Di ba ang sarap nun? Isang buwan na ganun ang oras ng pag pasok mo? Mahabang habang pag papahinga ko un!    Ang alam ko, hindi lang basta fasting ang ginagaw nila, fasting as in wala talaga kahit uminom sila ng tubig hindi pwede. Ultimo nga daw ang paninigarilyo ay pinag babawal din. Mabuti na lang at hindi ako nag yoyosi..  Ang alam ko din, marami pa silang mga ginagawa o tradisyon pag Ramadan nga. Sabi pa nga nga ka opisina ko, mas masaya daw pag katapos ng Ramadan… Dahil, parang pista nila un o celebration ng pagtatapos ng kanilang fasting.. Namimigay daw sila ng pagkain nun eh… Kungbaga sa atin e, malamang parang pasko natin un..

Naku, buti nalang at kumain ako ng heavy breakfast, matagal pa naman ang break time namin… sa kanila wala silang break, pero kami dito ng mga ka lahi ko meron noh kahit sabi nilang wala! salit salitan nga lng kami ngayon at hindi sabay sabay…   Naku back to work na nga pala!

Ang buhay nga naman talaga… Minsan nasa itaas ka, minsan naman nasa ibaba ka.. Parang gulong nga. Papaano kasi, ung kaibigan ko na kaibigan din ni D eh, panay tawag sakin. Actually lagi naman kami nag uusap nun eh, blessing in disguise narin cguro dahil kung hindi dahil kay D, hindi kami magiging close nito.. Ay naku, para hindi ako mahirapan e, bigyan ko nlng sya ng initial, cge ang common friend namin ni D ay si E.  Masaya talagang kausap si E, lalo na pag kasama, taka nga kmi dalawa e, bakit nagkasundo kami agad… Si E kasi ang talagang natakbohan ko, at naging masugid na tagapakinig sa akin ung tym na malungkot ako dhil nga kay D.  Siya din ung laging nag bibigay ng advise at kung minsn eh, nagpapalakas ng loob sa akin.  This past few days e iba lagi ang tema ng chickahan namin ni E, papaano kasi ibang name ang lagi nasa bibig niya… Naku mukang na inlove ang aking  kaibigan… Tuwing nag tatawagan kami ( actually siya ngayon ang palagi tumatawag sa phone ko, mabuti un para tipid sa load…) hindi ko matiis na napapa ngiti ako habang kwento siya, kasi parang bumaliktad naman ngayon ung sitwasyon.. Kung dati ay ako ang panay hingi ng payo as in with desperadang effect (exaggerate ko lang), eh siya naman ngayon. Pero hindi siya cry naman may pagka makulit lang kung mag tanong naman ang effect niya. Sabagay ganun naman talaga minsan kakulit pag in love tyo, kasi hihntay natin ung gusto natin marinig sa mga hinihingan natin ng payo, cguro db? Sabi ko nga sa kanya, ngayon alam mo na ung pakiramdam ko dati. Ngayon lang daw niya talaga naramdaman ang mag mahal.. Nakow, tinamaan nga talaga siya…    

 Panay ang kwento niya sakin, at ngayon naman as in ngayon araw na ito, she decided na tama na muna. Tama na munang sabihin ung nararamdaman niya sa lalaking un. Well ang sabi ko naman tama din cguro na mag time out ka, or bigyan ng time ung lalaki na makapg isip.. Paano kasi at ang hinala namin, mukang nagulohan ung guy sa mga nalaman niya ngayon…

Bilib din ako kay E dahil, hindi siya nahihiya na sabihin ang feelings niya sa taong mahl niya. Ganun naman talaga hindi ba?  Nag usap nga kami ulit e ganito ung pag uusap namin:

E: ganda, musta na

me: ok naman… nu balita?

E: cguro tama na munang wag  ko  kulit sya noh?

me: bakit nu b ngyari?

E: kasi nag lakas loob ako na sabihin talaga ung feelings ko e..

E: e mukang nagulat yta sa na txt ko, kasi dati nmn okay lng sa knya mag sbi ako ng gnun..

me: ah…

E: kala niya cguro nagbibiro lang ako… e gnun ung tema ng txt ko..

E: hindi niya kasi sgot ung mga tawag ko e…

me: baka nga cguro nagugulohan lng siya db?

me: just give him time na mag isip… in the mean time, time out ka muna sa knya..

me: wag mo siya kulitin.

E: oo nga e, tama ka, dhez baligtad na tyo ha! hahaha

me: oo nga, e! pero naiintindihan naman kita bakit ganyan ka…

me: o cge na ganda, mejo bucy ako e, may pinapagawa lang quotation ulit…

E: cge maya chickahan ulit tyo..

me: k bye ingat…

So, un ang conversation namin…. habang gumagawa ako ng quotation ko sa dinesign namin, hindi ko matiis na itxt siya… at ang sabi ko sa kanya sa txt: “ E lam mo, hapi ako sayo, kse you done everything just to show na mahal mo siya. Hindi ba wala talagang regret na ipaglaban mo ung love mo, kse dun mo lang nalaman kung gaano mo siya kamahal? Un ung meaning ng unselfish love. God-given love narin un kase walang kapalit ung love mo e. bsta hapi kna kung hapi siya   d nmn kailangan maging kyo just to show ung love mo sa isang tao db? la lang, nai share ko lng…nice day ahead E.  “

ang haba din pala ng naitxt ko binasa ko ulit eh, hindi ko akalain gnun pla naitxt ko… gnun kse ako e mag txt lalo na kung talagng kailangn ng advice ko, kung ano kasi ang nasa utak ko tnitxt ko agad… nag txt agad ang kaibigan ko at na touch daw siya… Ang feeling to tuloy parang magaan, kasi kahit paano, napasaya ko ang kaibigan ko… sarap pala ng pakiramdam ang may mapasmile ka ibang tao….

long way 2 go

Today is just so typical, I wake up about 5:30 am, do some cooking, and packed it for my lunch at work. Nomally here in Dubai it is best to bring pack lunches when going to work because it’s way too far to buy food from your office unlike in our homeland Philippines, you can buy food anywhere, very convenient. Although there some places here that is so opportuned to buy food, still it’s best to have your own baon, home cooked na, tipid pa.   ( okay Im not talking about food today, maybe some other time…) As I was saying, after cooking, get back to my room at just look at may closet thinking what to wear today… I’m not into mood of fixing myself up (which is as always but sometimes or vise versa),  I  decided to wear jeans, a green 3/4 shirt or sweater I dont know what they called it, and flip flops. You may wondering why I just wear jeans at work.. Normally in the field that I have, it is better to just wear that kind of a get up.  Sometimes I do wear corporate attire that is if I have the mood of fixing myself up, lucky for me the company that I’m currently working with  are not that strict on what to wear during  work.

It’s 2:59 pm to be exact.. ( 6 pm in the philippines) break time… some of my colleagues are chatting with each other, others are just taking a small nap… and me?  Well just do some net surfing… I keep on thinking what to write on my blog, while Im thinking on what topic to write about, I decided to just read some of my past entries that I write or post for the past two o well three months I should say… I know im still such a baby on blogging,  I’m not that good pa on customizing my page.. but hopefully I can manage to do that sometime.. As I was reading, it put me into smile. I never realize that I just write, those entries.. I’m not that perfect on writing I may not even a good writer.. I admit that there are some posts here that i think it’s senseless. But the thought that I write it, gives me a feeling that in someway Im proud of myself not the proud or yabang but the feeling that you done something that is significant toward you? I hope you understand what i’m trying to say… Three months and I know there’s a lot more to say about.. Lot more things to learn and read about from other bloggers as well. No wonder why some bloggers write for so long! It is such a relief when you do write. The feeling that when writing as if your not alone. That there someone out there on the so called cyber space have the same situation you are into.  The never ending lessons, thoughts to think about and a lot more. As I was still reading it, it gives me a thought that there’s so much to do. The eagerness of learning at the same time experiencing things you never imagine you will do. Those entries will serve as evidence or proof that life is so damn good! Especially when im down, those were the days that I certainly make me strong, because those downfall times gives me important lessons in my life. Iknow you can agree with that. Ironically that is true. It is a fact. Reality do bites. I also realize that life cannot compare as a piece of a box. The feeling that your life is sealed?  “parang naka kahon lang buhay mo, dun lang sa kahon gumagalaw ang buhay mo?” That I should not treat my life stiff or solid or pathetic or even cold. But to be more appreciative on simple things, live more luridly and to learn on how to reach out more. The feeling that I’m like a bird who gone out of my cage, spread my wings and begin to fly away.

I will never regret that i made a blog, wrote those posts, and share it to others. I know I have a long way to go.. Long way to enjoy what life has to offer and in store for me. Long way to love the love of learning,  the philosophies or advocacies that need to impart in my life. Long way to keep on keeping on. And long way  for the love of life!!!

Im fine, I know I am. Cguro na burn-out lang ako dun sa mga nararamdaman ko this past few days. Ang gulo din pala talaga. Pero I know myself, I am okay. Na realize ko kasi na talagang mararanasan mo ang mga bagay na minsan e, wala naman sapat na sagot o dahilan bakit ngyari. It just happen, cguro gnun lang. I also realize na dapat in spite of what happen, I should learn to forgive and hopefully learn to forget the things that hurt me most. Kahit paano kase may pinag samahan din naman kami. We started as close buddies at work, as in I never having a second thought na magiging more than friends kami. But I guess, things just happen ganun lang talaga un..   Although im not hypocrite that I would say na I’m totally okay, as if my agony towards him has blown away. The pain is still there, but I could say na unti unting nawawala narin ang sama ng loob ko. Naiisip ko kasi na, may mga good memories din naman siya binigay sa akin. And mga bagay din ako natutuhan sa kanya, as in many aspects, lahat talaga. Kaya nga no regrets din na nakilala ko siya.  I will never regret that he become part of my life. Sure Im gonna miss those times na parang magbabarkada kami. Cguro time will tell kung kelan kami magiging okay ulit actually were both okay naman e, I heard nga his been bucy with his career and eto wala halong kaplastikan, pero I’m really happy now sa kanya. Weird as it may seems pero, ayoko talagang mag tago ng sama ng loob e, ung bang habang buhay kang may bitterness? ang hirap nun. Oo syempre natural lang magalit ka, na sabihin lahat ng masasamang salita against sa kanya, pero ano naman magiging result nun after mo sabihin? Wala din hindi ba? Natural lang na ganun ang initial reaction mo when you hurt. Gaya nga ng sinabi ko, pahihirapan ko lang ba sarili ko sa wala naman dapat ikahirap? So bakit ko pa sasayangin na habang buhay ako maging ganun ka miserable? It’s useless… Life must go on ika nga.

Gaya nga  sinabi ng friend na darating siya and for sure daw un by next year. I dont know what will happen pag nagkita kami, o pag nag usap man… Wala pa naman dun sa moment na un e, kung mangyari man. Basta  masaya ako para sa kanya. Kung ano man maging result nun, handa ako. Cguro kung mag usap man kami, ang dami ko mga tanong na sana masagot niya. Ang weird man ng pakiramdam, pero handa ako makipag kaibigan o humarap  sa kanya. Ang sarap pala talaga ng pakiramdam na nasasabi mo ung feelings mo.  Para kaseng natanggalan ako ng tinik.

Hai naku eto nanaman ung mga sipsip sa opisina namin ang titindi ng mga pana dito ultimo break e sumisipsip pa sila sa bossing namin…. ay naku saka ko nalang ikwento tong mga kapalmoks na to… As I was saying, handa ako whatever happens, good o bad man ang mangyayari, tutal next year pa naman yon, I’m sure malaki na magiging changes nun.

Ang mahalaga, I let go of him. I let go all the things that make me hurt of him. That I do things that makes me more happy. I’ll be fine and I am fine.